Terugblik Cees Wolswinkel op 11 jaar voorzitterschap s.v. “de Valleivogels”

Tijdens de Algemene Ledenvergadering van gisteravond heeft Cees Wolswinkel afscheid genomen als voorzitter van Valleivogels. Na maar liefst 11 jaar voorzitterschap draagt hij de voorzittershamer over aan Bryan Valkenburg.

Elf jaar waarin Cees zich met betrokkenheid, energie en liefde voor onze vereniging heeft ingezet. Onder zijn leiding maakte Valleivogels belangrijke ontwikkelingen door.

Ter gelegenheid van zijn afscheid heeft Cees een persoonlijke terugblik geschreven op zijn elf jaar als voorzitter. Daarin blikt hij terug op bijzondere momenten, uitdagingen en successen.

Namens alle leden, vrijwilligers, sponsoren en betrokkenen: ontzettend bedankt voor alles wat je voor Valleivogels hebt betekend, Cees. 

Lees hieronder de persoonlijke terugblik van Cees op 11 jaar voorzitterschap.

Als ik terugkijk op de periode van 11 jaar dat ik als voorzitter heb mogen fungeren bij mijn grootste hobby s.v. “de Valleivogels” had ik van tevoren niet kunnen bedenken wat er allemaal op mijn pad zou komen. Er zit natuurlijk veel verschil in de diverse onderwerpen waar je, naast de standaard agenda van de bestuursvergaderingen, mee te maken krijgt.

Persoonlijke omstandigheden; Als voorzitter van onze vereniging hebben de onderwerpen waarbij ernstige persoonlijke omstandigheden van leden een rol spelen bij mij de meeste indruk gemaakt. Zo zijn enkele leden van onze vereniging de afgelopen jaren bij ernstige verkeersongevallen betrokken geraakt met natuurlijk de grootste impact bij de betrokken families maar ook bij onze vereniging en de betrokken teams. Dat zijn dingen waarop je natuurlijk geen enkele invloed hebt en waarvan je hoopt dat je er nooit mee te maken krijgt.

Coronatijd; Ook een onderwerp wat niemand had kunnen voorzien en ook bij sportclubs voor grote problemen heeft gezorgd, is natuurlijk de coronatijd. De noodmaatregelen die ook de clubs van hogerhand opgelegd kregen hebben geleid tot opschorting van de competities voor de tijd van anderhalf seizoen. Als voorzitter ben je verantwoordelijk voor de uitvoering van de maatregelen door de KNVB opgelegd waardoor sommige leden uit ontevredenheid of afwijkende mening verbaal nogal eens over de schreef gingen omdat ze het er niet mee eens waren. Trainen op 1,5m afstand en toeschouwers op 1,5m afstand, de witte stippen om de 1,5 m op de betontegels rond het veld zijn als aandenken nog steeds zichtbaar. Ik weet nog dat we als bestuur moesten besluiten om uitsupporters van vv Renswoude tijdens de derby bij ons niet toe te laten. De supporters onderling hebben zo’n goede band dat het meestal één groot feest wordt in het clubhuis. Daarmee was die 1,5m absoluut niet te handhaven, supporters van Renswoude waren daar toen zeer verbolgen over dat ze niet mochten komen.

Accommodatie; Toen ik in 2015 aantrad als voorzitter kreeg ik al snel de vraag van leden wanneer de toenmalige zandvlakte van veld 4 eindelijk eens omgezet zou worden in een 2^e kunstgrasveld. De gemeente wilde er eerst niet aan, maar op basis van ons ledenaantal was het hard nodig. Er is vervolgens door de gemeente een mediator ingeschakeld om uit de impasse te komen. De uitkomst pakte uiteindelijk in ons voordeel uit en het 2e kunstgrasveld is in 2018 gerealiseerd. Ik ben wel zeer tevreden over alle overige stappen m.b.t. verbetering van de accommodatie. Het buitenterras overdekt, voorzien van schuifdak. Zonnepanelen op ons clubhuis en ledverlichting op de trainingsvelden. Twee interne verbouwingen van ons clubhuis waardoor meer ruimte is ontstaan en verduurzaming is toegepast. Ook is er op de 2 grasvelden vorig jaar zomer automatische beregening geïnstalleerd. Kortom de accommodatie ligt er als een plaatje bij. Ik krijg daar ook regelmatig positieve reacties over van bestuursleden van bezoekende clubs.

Sportief; Als ik terugkijk op het sportieve gedeelte; in 2015 was het 1^e team net gepromoveerd van de 3^e naar de 2^e klasse waar het in totaal 9 seizoenen achtereen heeft gespeeld. Nu zijn we weer terug in de 3^e klasse. Afgelopen seizoen hebben er 4 eigen spelers afscheid genomen. Om dat 1 op 1 op te vangen, wordt steeds lastiger, vooral omdat er soms eigen spelers al op hun 23e stoppen om in een lager vriendenteam te gaan spelen. Ook door de versterkte degradatie die nu al 3 seizoenen door de KNVB toegepast wordt valt het niet mee om onze doelstelling “linker rijtje 2^e klasse” te handhaven. Als je op lange termijn terugkijkt zeg ik wel eens om e.e.a. te relativeren, “In 1976 speelde we al in competitieverband tegen vv Renswoude en vv Woudenberg en nu, 50 jaar later doen we dat nog steeds”. In die tussentijd hebben we in de jaren 80 wel 12 jaar in de hoogste amateurklasse tegen Spakenburg en IJsselmeervogels gespeeld waar we onze mooie rijke historie aan te danken hebben, waarbij de 2^e plaats in 1986 achter Spakenburg, maar voor IJsselmeervogels die als 3^e eindigde, als het ultieme hoogtepunt van de clubhistorie mag gelden. Die tijd komt uiteraard, door het “semi betaald amateurvoetbal” van tegenwoordig, waar wij als Valleivogels niet aan mee doen, niet meer terug. We hebben op dit moment wel een paar talentvolle jeugdteams, maar je moet altijd maar weer afwachten of je daar als club in de toekomst wat aan hebt. Enkele jeugdspelers trainen nu al bij bvo’s. Vallen ze daar uiteindelijk af lonkt nog altijd het semi betaalde amateurvoetbal in de regio.

Algemeen; Er zijn ook vervelende kwesties waar je als voorzitter mee te maken krijgt. Een exit gesprek met een hoofdtrainer is nooit leuk. Je moet wel eens keuzes maken waarbij het onmogelijk is het iedereen naar de zin maken. Of een gesprek voeren waarbij je iemand op zijn nummer moet zetten wat je dan niet in dank wordt afgenomen. Ik denk niet dat ik echt vijanden gemaakt heb, maar er zullen ongetwijfeld leden zijn die het prima vinden dat ik er mee stop (haha).

Afsluitend; Als ik kijk naar het totaalplaatje wat Valleivogels mij gebracht heeft in bijna 60 jaar lidmaatschap kan ik toch wel met voldoening terugkijken. Vanaf mijn 14^e tot mijn 64^e 50 jaar competitievoetbal gespeeld waarbij in de 70’er jaren met het 1^e elftal als speler in 75, 76 en 77 drie achtereenvolgende kampioenschappen meegemaakt. Maar ook van al die jaren in de lagere senioren heb ik genoten. Het geeft mij een goed gevoel dat ik door 11 jaar voorzitterschap wat terug heb kunnen doen voor onze mooie club. Afsluitend vind ik het zeer eervol dat mij de titel erelid van Valleivogels ten deel is gevallen. Toen ik in 1968 als 14-jarig jochie lid werd van deze mooie club had ik dat nooit kunnen bedenken. Daarbij wil ik iedereen die daar door de jaren heen aan bijgedragen heeft, zowel sportief als bestuurlijk, bedanken voor hun medewerking want het blijft tenslotte allemaal teamwork. Als laatste wil ik mijn opvolger Bryan Valkenburg veel succes wensen met zijn nieuwe uitdaging.